Ky libër i gjatë rreth 4000 fjalësh është menduar si një udhëtim i butë e i gjallë në zemrën e një klase fillore, ku fëmijët kanë zë, zemër dhe hapësirë të sigurt për të mësuar si të zgjidhin konfliktet me mirësi. Ai mbështetet në situata të ndryshme nga kapitulli në kapitull, ku secili episod sjell një lloj tjetër përplasjeje mes fëmijëve dhe një mënyrë konkrete për të shkuar drejt pajtimit, gjithmonë me hapa të qartë që fëmijët mund t’i kuptojnë e t’i mbajnë mend .

Në qendër të librit është “Klasa e yjeve”, një klasë e vogël plot ngjyra ku nxënësit janë shumë të ndryshëm nga njëri tjetri. Disa janë të zhurmshëm, disa të turpshëm, disa shpërthejnë shpejt në zemërim, e disa qajnë lehtë kur lëndohen. Mësuesja Junë është një figurë e ngrohtë dhe e mençur, por jo e përsosur. Ajo vetë gabon ndonjëherë, nxiton në gjykim ose flet me zë pak më të lartë se sa duhet, pastaj ndalet, kërkon falje dhe u tregon fëmijëve se edhe të rriturit po mësojnë çdo ditë të flasin për ndjenjat dhe të rregullojnë gabimet e tyre.

Libri është i strukturuar në dy kapituj të gjatë, të cilët përmbledhin gjashtë situata kryesore konflikti që në tekstin e plotë do të ndaheshin në gjashtë kapituj të veçantë. Në këtë përmbledhje lexuesi sheh vijën që i lidh të gjitha: çdo konflikt është një mundësi për të emërtuar emocionet, për të dëgjuar tjetrin dhe për të rindërtuar besimin. Në fund të çdo situate, fëmijëve lexues u drejtohen dy pyetje të thjeshta, që i ndihmojnë të lidhen me përvojat e personazheve dhe me përvojat e tyre të përditshme .

Kapitulli i parë përqendrohet më shumë te përjetimet e fëmijëve vetë. Lexuesi njihet me një djalë që zemërohet shpesh e shpërthen në të bërtitura kur ndjen padrejtësi, dhe me një vajzë shumë të ndjeshme që lëndohet shpejt nga fjalët dhe shikimet. Nëpërmjet episodeve të ndryshme paraqiten konflikte rreth lojërave në pushim, xhelozi për vëmendjen e mësueses, fyerje të padëshiruara dhe keqkuptime të vogla që rriten shpejt. Në secilën situatë, fëmijët dhe mësuesja Junë përdorin një rend hapash të thjeshtë: ndalemi, marrim frymë, themi si ndihemi, dëgjojmë tjetrin dhe kërkojmë apo pranojmë faljen. Këta hapa paraqiten në mënyrë shumë konkrete, shpesh të shoqëruar me propozime për vizatime të vogla që tregojnë mimikat e fytyrës së fëmijëve dhe ndryshimin nga zemërimi në qetësi.

Kapitulli i dytë zgjeron fokusin duke treguar si ndërtohet një kulturë e tërë klase. Tashmë fëmijët nuk janë vetëm personazhe që përplasen, por edhe model për njëri tjetrin. Disa prej tyre fillojnë t’i përdorin hapat e pajtimit vetë, pa pritur që mësuesja Junë të ndërhyjë. Parashtruar janë situata ku grupi duhet të vendosë rregulla loje, të ndajnë materialet, të zgjedhin udhëheqësin e një projekti apo të pranojnë një shok të ri në klasë. Çdo përplasje sjell mundësinë për të riformuluar fjalët, për të zgjedhur shprehje më të buta, për të dalluar mes sjelljes dhe personit, si dhe për të kuptuar se gabimi mund të rregullohet por kërkon kohë, durim dhe sinqeritet.

Në strukturën e plotë të librit, secila situatë do të pasohej me dy pyetje të drejtpërdrejta për fëmijën lexues, zakonisht një pyetje për ndjenjat dhe një për veprimet . Për shembull, pas një konflikti ku një fëmijë ngatërron pa dashje çantat dhe akuzohet se ka vjedhur, pyetjet mund të ftojnë lexuesin të mendojë “Si do të ndiheshe ti në vend të tij?” dhe “Çfarë do të mund të thoshe për ta zgjidhur situatën pa bërtitur?”. Këto pyetje e kthejnë librin në një pasqyrë ku fëmijët jo vetëm ndjekin ngjarjet, por pyesin veten për jetën e tyre të përditshme në klasë, në shtëpi apo në lagje.

Libri parashikon edhe përdorimin e figurave të vogla ilustruese, që tregojnë me shprehje të fytyrës fazat e konfliktit dhe pastaj qetësimin: sytë e rrudhur nga zemërimi, buzët e shtrënguara, pastaj shikimi që butësohet, dora që zgjatet për t’u pajtuar, përqafimi i ngathët por i sinqertë. Këto elemente vizuale, edhe pse nuk përshkruhën hollësisht në përmbledhje, synojnë që në librin e plotë t’i ofrojnë fëmijëve një gjuhë të dyfishtë, të fjalëve dhe të figurave, për të emërtuar atë që trupi i tyre përjeton gjatë konfliktit dhe pajtimit.

Në zemër të “Klasës së yjeve” qëndron ideja se asnjë fëmijë nuk është vetëm “i keq” ose “problem”. Edhe fëmija që zemërohet më shumë ka brenda një dëshirë për t’u kuptuar. Edhe fëmija më i turpshëm ka nevojë të ndihet i parë e i mbrojtur. Nëpërmjet ngjarjeve të zgjedhura, libri tregon se si mësuesja dhe shokët mund t’i japin njëri tjetrit një shans të dytë e të tretë. Mesazhi i përgjithshëm është që marrëdhëniet nuk janë të thyera përgjithmonë nga një fjalë e ashpër ose nga një shtyrje në korridor, por mund të riparohen nëse të gjithë pranojnë të ndalen, të marrin frymë, të dëgjojnë dhe të kërkojnë falje.

“Klasa e yjeve” është menduar të lexohet si nga vetë fëmijët, ashtu edhe nga të rriturit që i shoqërojnë ata. Librin mund ta lexojë mësuesja në klasë, duke ndaluar te pyetjet e fundit për diskutim në grup, ose prindi në shtëpi, duke e kthyer secilin episod në një bisedë të ngrohtë për atë që ka ndodhur gjatë ditës. Në këtë mënyrë, përtej rrëfimeve të thjeshta, libri shërben si një mjet i vogël, por i qëndrueshëm, për të ndërtuar te fëmijët aftësi të komunikimit të ndjenjave, të zgjidhjes pa dhunë të konflikteve dhe të mirëkuptimit reciprok.

Në përmbledhje, “Klasa e yjeve” është një ftesë për fëmijët që të shohin veten në pasqyrën e një klase imagjinare, të qeshin, të ndihen pak keq kur personazhet bëjnë gabime të njohura, e mbi të gjitha të zbulojnë se të kërkosh falje nuk të bën më pak, por të ndihmon të shkëlqesh më shumë, si një yll në mesin e të tjerëve.